Stop hodowli przemysłowej - Norki
Problemy środowiskowe

Fermy norek emitują uciążliwe odory, które w znaczący sposób pogarszają jakość życia ludzi i obniżają walory turystyczne regionu. Lotne odoranty (m.in. amoniak i siarkowodór) z łatwością przemieszczają się wraz z wiatrem, w związku z czym zapach z fermy może być wyczuwalny w promieniu nawet kilku kilometrów. Związki zapachowe mogą stać się przyczyną licznych problemów zdrowotnych ludzi, np. migren, dolegliwości układu oddechowego, reakcji o podłożu zapalnym, alergii, stresu, bezsenności.

Konsekwencją funkcjonowania fermy jest zanieczyszczenie okolicznych gleb oraz wód ściekami. Odchody norek zawierają wysoce skoncentrowany azot oraz fosfor, które przenikają do środowiska i powodują eutrofizację wód. Następstwem są zakwity glonów, zredukowanie populacji cennych gatunków ryb, degradacja całego ekosystemu. Wraz z odchodami i wydalinami chorych zwierząt do środowiska przedostają się pasożyty oraz drobnoustroje, które mogą wywoływać groźne choroby zakaźne u innych zwierząt i ludzi.

Częstym zjawiskiem na fermach są ucieczki norek i ich niekontrolowana ekspansja. Norka amerykańska zaliczana jest gatunków obcych, a tworzenie się zdziczałych populacji tych zwierząt zagraża utrzymaniu bioróżnorodności. Drapieżnictwo norek powoduje straty w liczebności cennych gatunków ptaków.

 

Dowiedz się więcej na temat norki

Norka amerykańska jest drapieżnikiem z rodziny łasicowatych. W środowisku naturalnym najlepiej czuje się w gęsto zalesionych przybrzeżnych rejonach jezior i rzek. Norki spędzają w wodzie bardzo dużo czasu. Potrafią przepłynąć dystans ponad 200 m i nurkować do głębokości 6 metrów. Polują na ryby, skorupiaki, płazy, owady, mniejsze gryzonie i ptaki. Prowadzą samotniczy tryb życia. Terytorium samicy obejmuje rewir wielkości od 8 do 20 ha, samca – nawet do 800 ha. Norki w środowisku naturalnym żyją do 4-6 lat. Są to zwierzęta wrażliwe na bodźce zewnętrzne, bystre i bardzo ciekawe.

Warunki fermowe są dalekie od tych, w jakich norka bytuje w środowisku naturalnym. Zwierzęta utrzymywane są w ciasnych klatkach o wymiarach co najmniej 0,45 m wysokości, 0,3 m szerokości i 0,7 m długości (określone przepisami). Ferma składa się z kilku do kilkudziesięciu równolegle ustawionych pawilonów z klatkami, z których każdy w momencie szczytowej liczebności stada może mieścić do 2000 zwierząt. Norki hodowane na fermie odczuwają chroniczny stres, który prowadzi do zachowań anormalnych np. wzmożonej agresji. Osobniki chore, okaleczone przebywają wraz ze zdrowymi. Leczenie zwierząt na fermie jest nieopłacalne dla hodowców. W niektórych krajach europejskich wprowadzono zakaz hodowli zwierząt na futra (np. Chorwacja, Holandia) lub mocne obostrzenia prawne dotyczące warunków utrzymania zwierząt w niewoli mające znacznie poprawić ich dobrostan (np. Szwajcaria, Niemcy).

Cykl hodowlany zaczyna się między połową listopada a drugą połową grudnia, gdy zwierzęta selekcjonowane są do stada podstawowego, czyli tego, które będzie rozmnażane w kolejnym roku. Pozostałe zwierzęta zostają poddane ubojowi za pomocą duszenia tlenkiem lub dwutlenkiem węgla, a następnie oskórowane. Od okresu uboju do kwietnia/maja na fermach pozostaje jedynie stado podstawowe, które wiosną powiększa się o nowy miot. W okresie letnim występuje największe zagęszczenie zwierząt.